Bu fotoğraftan istediğiniz kadar yorum çıkarabilirsiniz heralde. O kadar fazla Duygu çeşidi varki ve o kadar etkileyici bir kare yakalanmışki insanın hem içi parçalanıyo hem de içi kıpır kıpır oluyor. Sefaleti, bitkinliği, bıkkınlığı, çaresizliği görmek elbette insanın içini parçalıyor. Ama o zor zamanında kardeşini dizine yatırması ve ona hem sahip çıkması, sen benim himayemdesin seni koruyorum diyebilmesi hem de ondan destek alışı… Kimbilir belki de başka kimseleri kalmaış ve ne başka başını dizine koyacağı birisi ne de saçını okşayacağı birisi vardır. İçlerinden ağlıyorlar belliki. Herşeyin arasında o şefkat duygusunu o sahiplenme duygusunu görebilmek ne güzel. O, şefkat duygusundan mahrum değil. Bizler de onun kadar sahip olabilsek zaten bu manzaralar yaşanmaz.
