Bu fotoğraftan istediğiniz kadar yorum çıkarabilirsiniz heralde. O kadar fazla Duygu çeşidi varki ve o kadar etkileyici bir kare yakalanmışki insanın hem içi parçalanıyo hem de içi kıpır kıpır oluyor. Sefaleti, bitkinliği, bıkkınlığı, çaresizliği görmek elbette insanın içini parçalıyor. Ama o zor zamanında kardeşini dizine yatırması ve ona hem sahip çıkması, sen benim himayemdesin seni koruyorum diyebilmesi hem de ondan destek alışı… Kimbilir belki de başka kimseleri kalmaış ve ne başka başını dizine koyacağı birisi ne de saçını okşayacağı birisi vardır. İçlerinden ağlıyorlar belliki. Herşeyin arasında o şefkat duygusunu o sahiplenme duygusunu görebilmek ne güzel. O, şefkat duygusundan mahrum değil. Bizler de onun kadar sahip olabilsek zaten bu manzaralar yaşanmaz.

Ne kadar da Kıymetli onun için elinde tuttuğu pamuk şeker. O kadar ki açmakla açmamak arasında gidip geldiğini bile söyleyebiliriz. sanki yeme de yüzüne bak der gibi hali var. İki Elle sımsıkı sarılmış. Kendi kazandığı parayla almış olmasından mıdır yoksa ayda yılda ancak böyle bir anı yaşayabiliyor olmasından mıdır bilinmez ama o anki dünyası pamuk şekeriyle dolu. Keşke hepimiz az şeylere razı olabilsek. Bulduklarımızla Mutlu olabilsek. Ancak o zaman bireysel ve toplumsal huzura kavuşabiliriz.

Sizce şefkat bu değil midir?

Değil midir karşılıksız uzanan el?

Eldeki çöpe atılacak birkaç lokma

Gel bunu bir de çarpan o minik kalbe sor

 SOKAK ÇOCUKLARI

O çocuksun sen…
Gözyaşları yağmura karışan,
Umutsuzca etrafına bakınan,
Sıcaklığa hasret çocuksun…
Hayatın en ağır yükünü yüklemişler sırtına,
Yalnızlığı…
Ezilmemek için bu yükün altında,
Sarılmışsın kendine sımsıkı…
Gelip geçenler görmemişler seni.
Şemsiyelerinin altında,kalın paltolarının içinde
Üşüyerek gitmişler evlerine…
Sıcacık evlerinde,
Televizyon izlerken görmüşler seni.
Kameranın ışığıyla kamaşan
Umutsuz gözlerinin manası anlaşılmadan,
Bitirmişler haberi…
Tek şey söylemişler haberin sonunda senin için, sokak çocuğu…
Gözlerindeki umudun hırsızı sokakmış gibi,
Sanki tek suçlu oymuş gibi,
Hep suçladılar onu…
Kimsenin aklına gelmedi sana bir palto almak,
Islanma diye kimse çağırmadı seni
Şemsiyesinin altına…
Kimse düşünemedi senin de üşüyor olabileceğini…
Ertesi gün gazetenin küçük bir köşesinde gördüler seni,
´BİR SOKAK ÇOCUĞU DONARAK ÖLDÜ!´ başlığı ile…

                                                         Seda Karslıoğlu